Terra incognita

Στην Πράξη ΙΙ, η ποιήτρια σκηνοθετεί τον εσωτερικό της μονόλογο σε έξι νέες σκηνές: «Φιλοσοφώντας για τη ζωή…» (5η) «Φιλοσοφώντας/ με τις χαρές και τις οδύνες της Γης (μου)/ […] Γενέθλιες παρούσες Γαίες/» (6η), «Μνημοσύνης εγκώμια…» (7η), «Το παρόν…» (8η), «Του μέλλοντος…/ προβληματισμοί/ διαπιστώσεις-προσδοκίες» (9η), «Της αποκάλυψης…» (10η), ολοκληρώνοντας το προσωπικό της (από)δομητικό ποιητικό αφήγημα.

«Ασκήσεων αυτογνωσίας/ συνέχεια…/», γράφει. «Αποκαλύψεις/ Αποδόμησης/ των προσδοκιών/ που καλλιεργεί/ αυτόκλητη/ η Οινάνθη/ ως όνομα νεολεξίας/ και ως χώρος ηδονών/ γευσιγνωσίας/ αλλά και αισθήσεων/ ή πιθανών/ φαλκιδευμένων παραισθήσεων…/», επιγραμματοποιώντας ποιητικά «οάσεις/ στέπες/ άγονες γραμμές/ του βίου» της στο παρόν, για να τις αφήσει πίσω της, όπως αποκαλύπτει, προκειμένου να σμιλέψει «κοραλλένια χνάρια/ […] που προς το ηλιοφώς πορεύονται…», χαιρετίζοντας, επιτέλους, την «Αlma Libre» της.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)