Νίκη Μουντράκη | Πολύς ουρανός κι ένα σύννεφο

«Όσο άσχημα κόβει το χαρτί το δάκτυλο, άλλο τόσο και η απουσία θλίβει βαθιά και γεννά εικόνες που δεν υπάρχουν. Ανοίγω την πόρτα. Βαριά τα βήματά μου στο αδειανό σαλόνι. Με-τοίκησαν τα έπιπλα; Όχι μένουν ακόμη εδώ. Φθαρμένα, αλλά μένουν. Μετοίκησαν οι άνθρωποι; Όχι, μένουν για πάντα εδώ, στην καρδιά.

«Δώσε μου τούτη τη μέρα», της ψιθυρίζει και την πιάνει από το χέρι. Σέρνεται το κουβάρι με τη δαντέλα στο πάτωμα. Ντυμένοι στα λευκά χορεύουν. Τη σηκώνει ψηλά ο παππούς. Τραντάζεται η γιαγιά από τα γέλια. Έτσι θα είναι, μάλλον, ο παράδεισος, μουρ-μούρισα και βγήκα ακροπατώντας από το δωμάτιο».

Κείμενα που λειτουργούν ως ανοιχτή πύλη προς τον κόσμο του ονείρου, εκεί όπου ο χρόνος χάνει τα όριά του και η πραγμα-τικότητα συνυπάρχει με το φανταστικό. Ποιητικές εικόνες, λε-πτοί συμβολισμοί και νοσταλγική ατμόσφαιρα που αιωρείται ανάμεσα στο φως και τη σκιά καθρεφτίζοντας τις ανεξίτηλες επιθυμίες μας, ένα αποτύπωμα της προσωπικής και της συλλογικής μνήμης.

• ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ

Η Νίκη Μουντράκη γεννήθηκε στις Στάβιες Ηρακλείου Κρήτης.
Είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Σχολής Ξεναγών Κρήτης.

Ποιήματα και πεζά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Το 2024 εξέδωσε την ποιητική συλ-λογή Άτρωτοι όχι πια, Ρώμη 2024.
Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο πεζογραφικό της έργο.