Φαίνεται πως δεν θα ξανάρθω εδώ

Δεκαοκτώ σύντομες ιστορίες με ανώνυμους πρωταγωνιστές λίγο πριν την καταστροφή και λίγο μετά, τις κρίσιμες αυτές στιγμές όταν η ζωή, μπροστά στις συνθήκες που μας υπερβαίνουν, φωτίζεται από μια απόκοσμη και αποκαλυπτική λάμψη. Και οι μνήμες, οι θυσίες και τα όνειρα που έχουμε συγκεντρώσει μέσα μας παραμένουν για τον καθένα το ίδιο εύθραυστα, ιδιωτικά και υπαρκτά, όπως τα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που εγκαταλείφθηκαν κάποτε πάνω σ’ εκείνη την προκυμαία.

«Είχε κάτι παράλογο αυτή η λίγη ώρα που έκλεβε από ένα πρωινό γεμάτο επαγγελματικές υποχρεώσεις κι έβρισκε τον εαυτό του στην παραλία να κοιτάζει με τα κιάλια τα πλοία να φεύγουν. Ένιωθε ικανοποίηση σαν να βρισκόταν ηθελημένα σε λάθος τόπο και λάθος χρόνο, ευχάριστα μόνος, μακριά απ’ όλους όσους προσπαθούσαν να τον πείσουν να μπει σε κάποιο πλοίο και να τρέξει, να φύγει μακριά το γρηγορότερο. Εδώ ησύχαζε, λες και σταματούσε ο χρόνος σε κάποια γωνιά του μυαλού του και μέσα από αυτά τα κιάλια τίποτα δεν είχε σημασία παρά μόνο η ομορφιά του κόσμου».